Opublikowano

Cząber, cząberek, czubryca

cząber

Satureia hortensis L. po łacinie albo po prostu satureja tak kiedyś nazywano tę roślinę. Pochodzi z Azji Mniejszej i wybrzeży Morza Śródziemnego. Jest jednoroczna, sięga do 30 cm, o lancetowatych listkach, silnie pachnąca. Kwitnie w lipcu na białoróżowo.

Do Polski została sprowadzona w średniowieczu przez zakonników. Zaaklimatyzowała się bardzo dobrze. Nadaje się idealnie do małych ogródków i na balkon. Możemy ją też hodować na parapecie kuchennym, byleby miała wystarczające nasłonecznienie. Ziele ścinamy na początku kwitnienia, suszymy w temperaturze 40 stopni Celsjusza. I właśnie ono jest surowcem przyprawowym. Zawiera: olejki eteryczne, garbniki, śluzy, sole mineralne. Nadaje pikantny smak potrawom.

Kwitnący cząber
Kwitnący cząber

Cząber jest ziołem idealnym do przyprawiania strączkowych (grochu, soczewicy, cieciorki, bobu, wszelkich fasoli). Należy go dodawać pod koniec ich gotowania. Dobry do zupy ziemniaczanej, grochowej. Cząber nazywa się po niemiecku: die Bohnenkraut (fasolowe ziele). Placki ziemniaczane z cząbrem nabierają oryginalnego charakteru wypróbujcie.

Był też używany w medycynie ludowej jako środek pobudzający wydzielanie soków trawiennych, a także jako lek przeciwskurczowy, czasem przy bólach żołądka, wzdęciach, niestrawności. Działa wiatropędnie, przeciwzapalnie, przeciwbiegunkowo.

Jest składnikiem bułgarskiej przyprawy czubryca i popularnej mieszanki przyprawowej zioła prowansalskie”, którą dodaje się m.in. do bałkańskiej zapiekanki z pomidorów. Smacznego!

Zielara

Dodaj komentarz